शृंगार १

          उरोज  नितंब  आणि   तसलेच  काही  शब्द  असलेल पुस्तक  होत  ते  .  शेजारी  बसलेला  मुलगा  ते  वाचत बसला  होता  .  छे  नुसत  अस  काही  वाचुनही  लोक एक्साईट  होतात  . नाही  म्हणजे  आपण  एक्साईट व्हायला  हव  कि  नको  .  काही  हरकत  नाही ,  पण  आता आपले  दिवस  कर्तृत्व  दाखवण्याचे  ,  कृती  वाचत बसण्याचे  नाहीत  .  पण  काय  हरकत  आहे  अस  वाचून स्फुरण  चढणार  असेल  तर  .
 हं  किती  दिवस  झाले बायकोशी  नीट  बोलणही  झाल  नाही  .  चला  आजचा दिवसच  चांगला  आहे  आज  चक्क  बसायला  जागा मिळाली  आणि  मग  ते  पुस्तक  चांगलच  स्फुरण  चढल कि  चला  एकदा  घरी  पोहोचलो  कि  मग  या  उत्साहाचा खरा  फायदा  होईल  . अशाच  सुखस्वप्नात  स्टेशन  आल . चला  आज  कस  मस्त  वाटतय  .  तेच  ऑफिस  आज एकदम  भारी  वाटतय  .  त्याच  उत्साहात  कामाला सुरूवात  केली  .  कायमस्वरुपी  एक  हास्य  पसरून  राहिल  होत   चेहऱ्यावर .   बॉसच  बोलावण  आल .  तशीच हास्य  मुद्रा  घेऊन बॉसच्या  केबिनमधे  प्रवेश  केला  . बॉसने  कामातून  नजर  वर  करून  पाहिल .  अरर  चूक झाली  .  तिरडी बांधून  ठेवली  आहे  आणि  पुढच्या कार्यक्रमाची   तयारी   सुरू  आहे  त्यात  तुम्ही  सुहास्य वदनाने  गेला  आहे  तेव्हा  लोक  तुमच्याकडे  जसे  पाहतील तशी  परिस्थिती  निर्माण  झाली  .  क्षणात  सुतकी चेहरा  करून  त्या  वातावरणात  सामील  झालो  तेव्हा  बॉस  थोडा  नॉर्मल  झाला  . पण   मघाशी  केलेल्या पापाचा  बदला  घेण्यासाठीच  .  दिवसभर  कामाचा  नुसता  रतीब  चालू  होता  .   त्यात  बॉसची  कटकट वेगळीच  .  थोड  लवकर  निघायचा  विचार  होता  पण  बॉसने  थोडा  वेळ   जास्तच  थांबवल  . शेवटी  एकदाची सुटका  झाली  आणि  स्टेशन गाठल  .

          जो  थोडा  उशीर  झाला  होता  त्यामुळे  सगळच  बदलल  होत  , स्टेशनवर  फारच  गर्दी  झाली  होती  .  आता  अवघड  होत  पुढच . मग  कसतरी  लोंबकळत  पोहोचलो  आपल्या  इच्छित  स्टेशनवर  .  अगदीच  त्राण गेल्यासारख  वाटत  होत  . शेवटी  कसबस  घर गाठल   तिथ  पोहोचल्यावर आठवण  आली  अरे  मोकळ्या  हातानेच  आलो  आपण  .  निदान  गजरा  तरी  आणायला  हवा होता . जाऊदे  आता  परत  जाऊन  काही  आणण्याची  अजिबात  इच्छा  नाही  .  बायकोन  दार  उघडल . हं आज खरच  सुंदर  दिसते  आहे . हे विचार  क्षणभरच  मेंदूत तरळले असतील  तेवढयात  तिन  तोंड उघडल  ते  बंद  न  करण्याच्या  इराद्यानेच  .  सगळ्या  गोष्टींवर प्रेम  हाच  इलाज  असतो . थोड रोमँटिक  होत  तिच  तोंड स्वतःच्या  तोंडाने  बंद  केल.

          आत  शिरायला  अजिबात  जागा  नव्हती  . तसाच  थोडा  जोर  लावून  एकदाचा आत  शिरलो  .  आज  काही  पर्याय  नसल्यामुळे  सगळा  प्रवास  लटकतच  करावा  लागला  .  विचार  विचार आणि  नुसते  विचार  होते  डोक्यात .

          तिला  आज  बहुतेक  तोंड  बंद  तरी  करायच  नव्हत  तिने  स्वतःला  वेगळ  करत  परत  बोलायला  सुरूवात   केली   .  बराच  वेळ  बोलत होती  ती . रात्री  सगळ  आवरल्यावर  आली  ती  .  झाल  शेवटी  एकदाच  सगळ   काय  होत  ते  प्रेम  शारीरिक  गरज  का  नुसत  आपल  रुटीन   .

       
                                                                                                                                 .....क्रमशः